Het Tuinfeest

De tuin zag er geweldig uit.

De gasten waren vol lof over de nieuw aangeplante bloemenzee, de parelwitte stenen die het pad vormden en natuurlijk de prachtige luxe barbecue waarin kolen lagen te gloeien.

Mandy keek vanuit de deuropening naar het tuinfeest dat in volle gang was. Zij en haar man, Thomas, vierden vandaag dat ze die week allebei dertig jaar waren geworden en wat was er nou mooier op een zonnige zomerdag dan een barbecue met al je vrienden en familieleden?

Plotseling hoorde ze voetstappen het huis. Waarschijnlijk was het gewoon een gast die naar het toilet was geweest.

Mandy draaide zich om en liep de gang in.  Bij de trap aangekomen keek ze naar boven en ze zag nog net een paar voeten de slaapkamer in sluipen. Wat gebeurde daar? Geen van haar vrienden had iets te zoeken in de slaapkamer.

Aarzelend keek ze om zich heen. Ze sloeg een hand voor haar mond en haar adem stokte toen ze zag dat het antieke klokje van het kleine tafeltje in de gang was verdwenen. Met een ruk draaide ze haar gezicht weer naar de trap. Het was een inbreker!

‘Thomas!’ Ze holde de tuin weer in en gebaarde naar haar man, die bezorgd aan kwam lopen.

‘Wat is er, Mandy?’

‘Een inbreker. Hij heeft dat mooie klokje dat we van jouw ouders hebben gekregen en nu is hij naar boven gegaan.’

Thomas legde een arm om haar schouders en dacht even heel diep na. Toen keek hij haar diep in haar ogen. ‘Ik heb een idee,’ zei hij met een schittering in zijn ogen. ‘Maak je maar nergens zorgen om. Romeinen 12:20.’

Ze keek hem vragend aan, maar hij hield een vinger voor zijn lippen.

‘Wees voorzichtig,’ zei ze en hij knikte.

Met bonzend hart wachtte Mandy af terwijl Thomas zijn colbert recht trok en het huis in liep.

‘Dag, Anton!’ hoorde ze hem roepen. ‘Kom maar, het feest is hier, in de tuin.’

Even later kwam Thomas weer de tuin in, met zijn arm om de schouders van een verdwaasd kijkende man geslagen.

‘Mandy, ken je Anton nog?’ vroeg Thomas enthousiast. Hij knipoogde en Mandy begreep wat hij bedoelde.

‘Natuurlijk. Anton, wat leuk je weer eens te zien.’ Ze schudde de verbijsterde man de hand en met een glimlachje keek ze toe terwijl haar man de onbekende aan een paar vrienden voorstelde.

De vrienden, die niets hadden meegekregen van wat er gebeurd was, begroetten hem warm en gaven hem een hamburger van de barbecue.

De man pakte het broodje aan en mompelde beschaamd: ‘Eh… dankjewel.’

Mandy moest moeite doen om niet te lachen toen Thomas een groepje gasten begon te vertellen dat hij met ‘Anton’ op de middelbare school had gezeten.

‘Ik vind het echt leuk om jou weer eens te spreken,’ zei Thomas. Het klonk nog gemeend ook. ‘Vertel eens, wat heb jij allemaal uitgespookt nadat je je diploma gehaald had?’

De blik van de man schoot onrustig heen en weer. ‘Eh… nou…’

Thomas keek hem ernstig aan en legde een hand op zijn schouder. ‘Ik snap het, Anton. Je hebt het niet makkelijk gehad en je wilt er liever niet over praten. Geen probleem. Neem nog wat lekkers. Sateetje?’

Thomas kwam bij Mandy staan toen een vriend een praatje met Anton aanknoopte.

‘Wat gaan we doen?’ vroeg Mandy zacht aan haar man. ‘De politie bellen?’

Thomas keek naar de man die hij Anton had genoemd en glimlachte toen hij zag dat de inbreker een beetje begon te ontspannen. ‘Dat hangt ervan af,’ zei hij.

Langzaam raakte de man steeds meer op zijn gemak. Hij raakte in gesprek met een groepje vrienden over bezienswaardigheden in Madrid en at en dronk tot er mensen begonnen te vertrekken.

‘Mag ik even naar het toilet?’ vroeg hij toen aan Mandy.

Mandy gebaarde naar de gang. ‘Die blauwe deur, daar.’

Hij knikte zwijgend en liep naar binnen.

Mandy deed alsof ze zich concentreerde op haar gasten, maar in haar ooghoeken zag ze dat hij om zich heen keek, naar de trap liep en snel wat spullen uit zijn zak haalde, die hij vervolgens op een van de treden legde. Hij keek om zich heen, stak zijn hand in zijn binnenzak en haalde daar het antieke klokje uit. Dat zette hij voorzichtig terug op het tafeltje. Toen liep hij snel weer terug naar de tuin.

‘Nou, eh…. Het was gezellig,’ mompelde hij. Ongemakkelijk stak hij zijn hand uit.

Nadat hij Mandy en Thomas een hand had gegeven en afscheid van een paar andere gasten had genomen, liep hij snel de tuin uit en verdween om de hoek.

Al snel waren alle gasten vertrokken en waren Mandy en Thomas weer alleen. Thomas sloeg zijn armen om zijn vrouw heen en even bleven ze zwijgend staan.

‘Dat was me wat, zeg,’ zei Mandy toen hoofdschuddend. ‘Ik dacht echt dat we onze spullen kwijt waren.’ Ze slaakte een diepe, opgeluchte zucht. ‘Ik denk dat we hem niet meer terugzien.’

‘Zo zie je maar weer,’ zei Thomas met een lachje. ‘Gloeiende kolen zijn niet alleen voor in de barbecue…’

Even keek Mandy hem vragend aan. Toen begreep ze ineens waarom Thomas die Bijbeltekst had genoemd en vulde ze aan: ‘…maar ook voor op iemands hoofd.’

 

Romeinen12:20

‘Als uw vijand honger heeft, geef hem dan te eten, als hij dorst heeft, geef hem dan te drinken. Dan stapelt u gloeiende kolen op zijn hoofd.’