Vraag Eens Naar Het Afwasteiltje

Voor de laatste opdracht van de schrijfcursus moest ik onder andere een column schrijven. Ik heb besloten iets te schrijven over introvert zijn. Helaas mocht ik maar 500 woorden gebruiken, want ik zou er nog veel meer over willen schrijven! Deze column is niet bedoeld om met een beschuldigende vinger naar iemand te wijzen, maar wel om mensen aan het denken te zetten over de manier waarop ze met introverte mensen omgaan. (Dat is tenslotte het doel van een column.) Ik heb het geplaatst in de Hema omdat ik daar zelf werk, maar het is gebaseerd op mijn ervaringen met verschillende leraren, leidinggevenden en andere mensen.

Mandy is aan het werk in de Hema. Tijdens het vullen van de schappen komen er in haar gedachten allerlei herinneringen, dromen, wensen en angsten op. Fantasieën over de toekomst of over hoe haar leven eruit had gezien als…

Plotseling beseft ze dat iemand tegen haar praat. Hè, wat? Het is Anna, haar leidinggevende, die ‘goedemorgen’ heeft gezegd.

‘Goedemorgen,’ groet Mandy beleefd terug. Verder weet ze eigenlijk niet wat ze moet zeggen. Anna loopt door om met andere collega’s een praatje te maken over haar vakantie in Zuid-Afrika.

Een uur later wordt Mandy naar het kantoor geroepen voor haar functioneringsgesprek.

Anna vertelt Mandy dat ze haar werk uitstekend doet. Ze geeft Mandy complimenten omdat ze een harde werker is die nooit klaagt.

‘Ik vind het wel jammer dat je niet meer van jezelf laat zien,’ zegt Anna dan. ‘Je bent altijd zo stil. Ik weet eigenlijk helemaal niets over je. Weet je wat? Probeer elke dag iets over jezelf te vertellen, dat is zo leuk voor je collega’s. En je zult zelf ook meer plezier in je werk krijgen als je meer praat.’

 

Daar heeft Anna gelijk in, toch? Doordat Mandy nooit iets over zichzelf vertelt, weet Anna niets over haar. Mandy moet echt veranderen, toch?

Later die dag krijgt Anna deze e-mail:

 

Geachte filiaalmanager,

ik was vandaag in uw winkel op zoek naar een afwasteiltje. Eerst keek ik op de begane grond. Daar liepen twee verkoopsters. Ze groetten me vriendelijk, maar geen van beide vertelde me waar de afwasteiltjes staan. Toen keek ik in de kelder. Ook daar werd me vriendelijk ‘goedemiddag’ gewenst, maar niemand wees me waar ik de afwasteiltjes kon vinden. Toen ik eindelijk de schoonmaakartikelen had gevonden, was het vak leeg en niemand die spontaan aanbood een teiltje uit het magazijn te halen. Ik heb toen maar een emmer gekocht en wat denkt u dat er bij de kassa gebeurde? De dame achter de kassa vroeg niet eens of ik niet liever een afwasteiltje wilde!

Uw winkel verkoopt prima spullen, hoor. Daar klaag ik niet over. Ik vind het wel heel erg dat de medewerkers niet naar me toe kwamen om me te vertellen waar ik een afwasteiltje kon vinden. Het was voor hen zelf ook fijner geweest als ze mij hadden kunnen helpen.

Met vriendelijke groet,

Karel de Groot.

 

Wat een rare man is die Karel toch. Niemand zal zijn klacht serieus nemen. Hoe kan het personeel nou weten wat hij zoekt als hij niets vraagt?

Maar doet Anna niet precies hetzelfde bij Mandy? Anna neemt het Mandy kwalijk dat ze niets over haar weet, maar vraagt haar niets en laat niet merken dat ze geïnteresseerd is. Mandy moet van haar spontaan iets komen vertellen.

Introverten worden vaak vreemd gevonden omdat ze weinig praten. Maar is antwoorden verwachten zonder iets te vragen eigenlijk niet veel vreemder?